Alveno al Koreio 
14. February 2009
Ekde hieraŭa tagmezo mi nun reestas en Koreio. La vojaĝo daŭris preskaŭ 24 horoj, sed ne ŝajnis ege longa al mi. En la aviadilo mi calkulis: Nun estas la sesa fojo, ke mi flugis al Koreio. Estus miriga, se la proceduro ne estus kutima al mi.
Malsimile al la unua fojo la foriro ne sentis kiel apartigo. Por mia gepatroj, mia frato kaj malnova amikoj estas kutima, ke mi ofte aperas nur unufoje po jaro. Mi supozas, ke ankaŭ en la estonteco mi provos pasigi kelkaj semajnoj po jaro en Germanio. Kaj memkompreneble mi ĝojas pri ĉiuj, kiu vizitemos min en Koreio. (Iu ja jam havas konkretan planon.) Ĉar la revido estas videbla, tio apartigo je ne vere estas apartigo. Tamen mi ne dormis bone dum la nokto antaŭ la ekvojaĝo.
Mia gepatroj kaj mia frato prenis la tempon, eskorti min al la flughaveno Münster/Osnabrück. Ekde kio mi flugis al Frankfurto kaj poste al Incheon. La aviadilo nur duonplenis, mi eĉ havis tri seĝo por mi sole. Tiel mi povis kuŝi kaj dormi dum la flugado.
De la flughaveno en Incheon mi prenis la buson al Seoulo kaj unue renkontis mian estintan kaj estontan kunlaboranton Heiko. Ni kafumis kaj veturis al la loĝejo de alia kunlaboranto, kiu nun pasigas sian ferion en Germanio. Ĉar la universitato ankoraŭ ne preparis loĝejon por mi, li ofertis, ke mi povas loĝi en sia ejo dum la unuaj tagoj. Mojosa, se oni havas tiajn kunlaborantojn!
La du poŝtpakaĵoj, kiojn mi sendis antaŭ du semajnoj al sia adreso, alvenis eĉ antaŭ mi. Unue ŝajnis malfacilia recivi la pakaĵojn, ĉar la DHL-pakaĵnumero en Germanio malsamas la koreian. Por tio neniu povis telefone informigi nin pri la kieo de la pakaĵoj. Sed ĉe la loĝeja pordo estis papiereto kun la mobiltelefonnumero de liveristo, la problemo solviĝis rapide. Li alportis la pakaĵoj hodiaŭ matene.
Por la sekvantaj tagoj kelkaj prisorgoj kaj renkontoj plenigos mian tagprogramon. Tio faciligas la alkutimigadon al la koreia tempo. Ĉi foje mi intendegas sekvi la natura tagnokt-ritmo strikte. Ne facilas, ĉar mia vivritmo eraras okt horojn. Tial meznokte mi sentas, ke estas posttagmeze, kaj matene mi sentas, ke estas ĝusta tempo por dormi. Feliĉe mi ankoraŭ havas kelkaj tagoj ĝis la unua leciono. Mi vere ne emas instrui miajn studentojn batalante dormemegon.
Picture by Dicky - Licence: Creative Commons BY-NC-SA 2.0 USA unported
Wir wünschen Dir alles Gute in deiner Wahlheimat. Falls Du irgendwas aus Aachen vermisst, lass es uns wissen
Jens und Maria
Hi Stefan!
Freut mich, dass Du gut in Korea angekommen bist! Ich wünsche Dir natürlich ebenfalls eine ganz tolle Zeit in Deiner “neuen alten” Heimat! Ich werde Dein Tagebuch auf jeden Fall mit großem Interesse verfolgen und freue mich schon, wenn wir uns - hoffentlich möglichst bald - in Korea sehen!
Liebe Grüße aus Aachen
JOCHEN
Hallo Stefan!
Ich wünsche Dir alles Gute in Korea, nette Schüler und umgängliche Kollegen. Werde versuchen, Dein Tagebuch regelmäßig zu lesen und bin schon gespannt, an welchen (philosophischen?) Gedanken Du uns teilhaben lassen wirst.
Liebe Grüße
Michaela
Hey Stefan!
Alles Gute im fernen Korea.
Habe eben mal in Deinem alten Korea-Blog gestöbert. Da möchte man direkt ins nächste Flugzeug steigen und in die weite Welt fliegen…
Ich wünsche Dir eine schöne Zeit und ich freue schon sehr mich auf Deine Blogeinträge.
Lieben Gruß,
Christine
Hallo Stefan,
das gemischte Gefühl aus ehemaliger Vertrautheit und gleichzeitig neuer Fremdheit, das man als Europäer beim Wiedereintauchen in ein asiatisches Land verspürt, kenne ich auch nur zu gut. Die Sprachkenntnisse geben einem dabei allerdings das angenehm sichere Gefühl, jedes eventuell auftretende neue Problem im Dialog lösen zu können. Ich wünsche Dir einen guten Arbeitsbeginn und freue mich auf Deinen neuen Blog !
Elmar
Hallo Stefan,
ich habe Dein Tagebuch mit Spannung gelesen - für einen Moment hat es mich gedanklich aus dem Referendariatseinerlei herausgehoben und mich in die weite Welt getragen. Ich wünsche Dir einen guten Start im neuen Job und hoffe, bald wieder von Dir zu lesen!
Liebe Grüße, Tina
Danke für die lieben Grüße! Ich werde mir Mühe geben immer mal wieder etwas interessantes aus Korea zu berichten! Allen Referendaren drücke ich feste die Daumen, und den frisch gebackenen Lehrern wünsche ich ebenfalls viel Ausdauer. Die ersten Berufsjahre sollen ja die härtesten sein…